در انتهای نگریستن

* پسارستاخیزی یا فیلم های آخر زمانی یک نوع از فیلم است که انسان در نهایت ازلی و ابدی حیات خود به آن موضوع ها روی می آورد. قبر بازOpen Grave یک فیلم ترسناک و مهیج با موضوع پسا-رستاخیزی و زامبی گونه است که محصول سال ۲۰۱۳ به کارگردانی گونسالو لوپس-گایگو است. موضوع فیلم مثل همه ی این گونه فیلم ها با یک اتفاق غافلگیرانه از یک قسمت فیلم وارد ذهن مخاطب می شود. شخصی از یک گور بزرگ خود را توسط یک شخص (یک زن) نجات می دهد و در لحظه نجات یافتن یک اسلحه پیدا می کند و وارد یک خانه می شود که هیچ کس نمی داند کیست یا کجاست؟ حال آن که به نظر انسان در ابدیت خود تنها چیزی را که می داند این است که به پایان رسیده است. با این همه بحث شک و گمان های واهی آن هم از طرف یکی از اشخاص، داستان را به آن جا می رساند که در روز 18 قرار است برای آن ها کمک برسد. کمکی که به این اشخاص که نمی دانند کجا هستند و چه می کنند آن هم در کنار کلی جسد و مرده. سرانجام همان گونه که در فیلم های ایرانی شخص با ازدواج به همه ی مشکلات پایان می دهد معلوم می شود فرد مظنون پزشکی است که در حال امتحان کردن پادزهر نجات برای کل جهان بوده آن هم جهانی که منجی های ساختگی آن با اسلحه به سراغ بیماران قرنطینه شده می روند و آن را می کشند. کاری که بدون حضور آن ها (ناجیان ) نیز عملی می شد. نکته ی قابل تآمل در این گونه فیلم ها و روایت ها این است که انسان تا به چه میزان می تواند در کنار باورهای خود ساخته به مباحثی بپردازد که به شکل کلی شاید در طول حیات بشر همیشه در نگاه انسان ها یک ذهنیت تعالی و رستگاری تصور شده است و انسان توانسته است با اتکا به آن نگاه ها و نظرها خود را به امنیت و آرامش برساند. به راستی در برابر کم خردی های جهانی آن هم در حوزه صنعت سینما تا به کی لازم است انسان به شکل کلی در هر نقطه جهان دچار این گونه رخدادهای انحرافی بشود؟ با تآمل بیشتر زندگی کنیم و با دقت بیشتر فیلم ببینیم. همه ی فیلم ها دیدنی نیستند.