توسط مسعود اصغرنژادبلوچی
| شنبه بیست و دوم آبان ۱۳۹۵ | ۱۲:۸ ق.ظ
مثل ببری که از دریدن سربلند است
به سمت شکار آینده می روم
یادم نمی آید
بلندتر بگو
که گوش آسمان سنگین است
و زمین
در زیر پا
همیشه خاک بر سر است
با نوشتن نفس می کشم