در انتهای نگریستن

**
مسعوداصغرنژادبلوچی
**
هنر و پیام هنری ای که با زبان سر و کار دارد باید در حوصله جهان و زمان و زبان بگنجد. شعر، هنری است که انتقال در وهله اول باید در آن وجود داشته باشد. یعنی مفهومی در آن وجود داشته باشد که ذیل کارکرد کلمه قابلیت تفهیم و تأویل داشته باشد. بعد از این قابلیت، که انتقال مفهوم و فرم کلمه می تواند نام بپذیرد. داشتن بار عاطفی و وزن و موسیقی است که در شعر ایجاد جذابیت می نماید. منتها در دهه های اخیر اکثر قریب به اتفاق شاعرها به هنر کاغذ سیاه کردن روی آورده اند و سیاه بازی را به عنوان یک شیوه در نظر گرفته اند. این همه شعر نوشته شده در چند دهه اخیر که مخاطبی جز خود شاعر ندارد به چه کار می آید؟ مگر مسابقه است یا بازی؟ باید یکسری دریافت وجود داشته باشد تابه شکل اثری منسجم دارای خروجی باشد، هنرمندان ما چه جوان و چه پیر در دهه های اخیر به نوعی چالش شخصی دچار شده اند که با کوچک ترین انتقاد ولو از زبان منتقد مبتدی یا حرفه ای خیلی زود از کوره در می روند و مخاطب را به نوعی وارد جدالی می کنند که نقش مخاطب در آن خنثی است. اثری سروده شده، نوشته شده، تبدیل به کتاب شده است و خواننده ندارد... خب....مقصر کیست؟ اصلاً صریح تر باید گفت چرا باید از هر چیزی تعداد زیادی داشته باشیم؟ این تعداد شاعر چه نفعی برای ادبیات سردر گم دارد؟ به نظر باید عینک خردمندانه تری را به چشم زد و چشم انداز شعر را با وسواس بیشتری مورد بررسی قرار داد.