در انتهای نگریستن

*
مسعوداصغرنژادبلوچی
**
جبهه گیری های جمعی در مقابل عملکردهای فردی که شاخصه هایی از نوع دیگر یا حتا نبوغ را در خود پرورش داده است بسیار معمول بوده و دور از ذهن نیست که می تواند به شیوه های مختلف ارائه شود. به عنوان مثال مترجمین بازاری و داستان نویسان مجله های بازاری که قصد سرگرمی و روزمره گی را دارند هم در دراز مدت تبدیل به یک ژانر و شیوه می شوند. منتها نکته ی قابل تأمل این جاست که چه اتفاقی در کشورهایی مانند امریکای لاتین رخ می دهد که نویسندگانی درجه یک از آن ها به جهان صادر می شود. ماریو بارگاس یوسا، کارلوس فوئنتس، گابریل گارسیا مارکز و...همه و همه هر آن چه که نوشته اند در ایران ترجمه شده و خوانندگان این گونه رمان ها و متن ها هم درصد بسیار کمی را به خود اختصاص می دهد. چه لزومی دارد این گونه کتب به فارسی ترجمه شود و اگر لازم است و حالا هم که شده چرا سطح داستان نویسی و داستان و رمان خوانی ما هم چنان در حد نویسندگان بازاری مانده است؟
نکته دیگر این که چرا ناشرین باید معیار نشر را تعیین و تنظیم کنند؟و این که تا کی نویسندگان و ناشرین داخلی قصد دارند با باند بازی و قرض دادن نان به همدیگر در راستای یک سری نویسنده و شاعر معدود و معلوم بازار خود را حفظ نموده و گرم نگه دارند؟ دنبال ریشه های انحطاط در بیرون از خود گشتن چنین معضلاتی را موجب می شود. لازم است از نو شروع کنیم و خوب و مثل آدم رفتار نماییم.