در انتهای نگریستن

*
هر چند در ساخت و ساختن یک سریال کش آوردن ماجرا می تواند به عنوان یک تکنیک در راستای گرفتن مبلغ بیشتر در نظر گرفته شود، می تواند دلبستگی کارگردان را به جامعه بینندگان بازنمایی نموده و او را دوست دار مخاطب معرفی گرداند. اما اگر از دهان و دست در رفتن ِگفتن ِکلمه ی پرفورمنس از لب های دائماً دودی قباد دیوان سالار که ضرب المثل هایی تایرانی را درست بلد نیست ادا کند، خبر از تعجیل در رساندن هفته به هفته یا ماه به ماه و یا ....سریال شهرزاد به مخاطب بدهد؛ نمی توان سستی و ناشی گری را در کالبد جوانی گنجاند که از لحاظ ذهنی و فکری متعلق به دوره ای می باشد که به هر ترتیب سواد چراغ راه انسان ها بوده و مثلاً جزوه تحصیل کرده ها و چشم بازهای دوران به حساب می آمده و برای خودش صاحب ستون و نشریه ایی بوده است.
فرهاد پس از شکست های متعدد عشقی و از طرفی نوشتن شعر و نقد نمی تواند در نقش چنین آدم احمقی بگنجد که در پرونده اعمال خود یک فقره قتل غیر عمد و همراهی با همسر مقتول و...قتل وی و فرزند مقتول و... نجات بزرگ آقا و کشیدن نقشه مدبرانه نجات بزرگ آقا و ...دور زدن غیر عمدی هزاران دسیسه چی که برای بزرگ آقا دیوان سالار نقشه کشیدهخ بودند تا وی را سر نیست گردانند، را در چنته داشته باشد، بعد جنازه ی جمشید هاشم پور در نقش سرهنگ را کف خیابان ببیند و مدارکی را که سرهنگ از آن به عنوان افشاکننده آن همه ماجرا باشد را به سهولت روی میز رها سازد تا فی المثل یک درجه به یک کارمند اداره شهربانی افزوده بشود.
نمی توان مخاطب را این همه کم هوش در نظر گرفت و او را به بازی ثانیه و سکه کشاند. مخاطب برای کارگردان اهمیت قائل می شود و می نشیند پای تماشای سریال، کارگردان باید در قبال این صداقت و صفا لااقل کسیه اش را کوچک تر نموده و تامل بیشتری به خرج بدهد. از انتخاب همسر برای پسر برادر برای به وجود آوردن وارث و سپردن اموال خود به دختر و این که اگر ایشان واقعاً به دنبال وارث می بودند کافی بود برای خود همسری برگزینند نه این که برادر زاده ی مترسک را به دم جاروی عشق بسته و دور گردن فرهاد و شهرزاد و خون خون ریزی و خیانت بچرخاند. با همه این اوصاف امید است که ماجرا هزار و یک شب شهرزاد در سی فصل خاتمه پیدا بکند ...تا سیمرغ سروشت مخاطب را آماده ساخت سریالی جدی تر بگرداند...حالا به هر نحو مقتضی...