در انتهای نگریستن

*
مسعوداصغرنژادبلوچی
**
شعر ترنم و نوازش قلب در راستای مهربانی و فهمیدن هاست و شاعران که وارث آب و خرد و روشنی هستند با کمک ِپیمان محبّت و مرام، کلمه ها را تبدیل به تسبیحی می کنند برای تسکین روح بشر که روی چرخ و بیان فرازها و فرودها در کشاکش درد و درک روزگار می سپارند؛ آن هم برلب رود.در همین راه و روش است که شاعر از دیر باز سرودن تا آغاز ِپایان، تلاش می کند تا شأن و شعور دریافت کرده را با آمیزه ای از مِهر و تکنیک برای انسان تولید نماید تا بتواند تاریکی های کم اندیشی را به روشنا رسانده و زخم را مرهم گذاشته و تحول گرداننده ی حال و هوای انسان ها باشد.
در همین دُوران و دَوَران گاهی اتفاق افتاده است که بی راهه و بد راهه پیش روی شاعرها قرار بگیرد و شاعر هر چند تلاش می کند باز نتواند کمکی به خود در ابتدا و انتهای ماجرا بکند؛ و به اشتباه سراغ درمان دردها می رود و دردها را از نظر خود و جهان خود مخفی می کند البته بدون درمان. با اتکا به این نکات که تقریر و تقدیم شد باید به سمت منطقه و مکانی مشخص رفت که مد نظر نگارنده می باشد.
نیشابور از دیرباز محل و خواستگاه بسیاری از مفاهیم ادبی و فرهنگی ست. جایگاه خاص آن را نمی توان به هیچ وجه نادیده گرفت و به سمت جغرافیای ذهن و زبان آن متمایل نشد و گرایش پیدا نکرد. این همه محاسن و مقام در امروز نیشابور به خاطر تلاطم و تشویش در ارکان اصلی سرایش و به خاطر نبودن و یا نداشتن انگیزه ای که بخواهد برایند حقیقی شعر شعر نیشابور را بازنمایی کند آن را به انزوا و رکودی دچار کرده است که غفلت ورزیدن از آن خسارت جبران ناپذیری در پی خواهد داشت.
حامیان و شاعران شعر شهر نیشابور به طور کلی در حاشیه ای کم اهمیت مشغول موارد بسیار بی دلیل هستند که بازخوردهای منفی بسیاری را بوجود آورده است.گسسته گی و چند دستگی از لحاظ نیروی انسانی، بینش و منش اجتماعی و ادبی شعر شهر نیشابور را متلاطم گردانده و سابقه تاریخی آن را به تاریکی کشانده است. این چالش ها جز این که انرژی شاعران را هدر بدهد خروجی دیگری در پی ندارد و نخواهد داشت.فارغ از یک سری پیشکسوت که شعر آن ها را شهر پذیرفته است و سال ها مشغول به سرودن در همان قد و قواره ی مردم پسند هستند سایر شعرا هیچ گونه عملکرد صحیحی از خود نشان نمی دهند.شاید به نوعی وهم شاعرانه سراغ برخی از علاقمندان به سرودن آمده است و آن هارا به بحران خویشتن گریزی کشانده است.تازه کارانی که بدون مطالعه و با اتکاء به کشف و شهودی نامعلوم مدعی هستند که در حال انجام کار ادبی هستند بیشترین بار منفی را در اتمسفر شعر نیشابور از خود ساطع کرده اند که البته گذراست و زمانه و زمان همه چیز را به چالش می کشد و در نهایت مشخص می کند تقریباً همه چیز را. نگارنده ی یادداشت، همین جا دوستان را به چالش پاسخ دادن در جهت رشد و تعالی شعر دعوت می نماید و خواهشمند است که دلسوزانه تر به این ودیعه ی آسمانی پرداخته بشود.